Υπάρχει ένας χώρος ανάμεσα στα δευτερόλεπτα, ένας νέος κόσμος όπου συναντιούνται δύο ποτάμια. Υπάρχει μαγεία στο ηλιοβασίλεμα, και κάπου στον κόσμο υπάρχει μια πόρτα προς τη νοσταλγία. Συχνά διαβαίνουμε αυτήν την πόρτα χωρίς να το συνειδητοποιούμε, μεταφερόμενοι σε ένα σύμπαν όπου ξαναγινόμαστε παιδιά και μπορούμε να νιώσουμε ξανά.Αν και η χρήση αυτής της πόρτας είναι καθαρά τυχαία, ελπίζω να προσφέρω έναν συνειδητό δρόμο προς έναν νέο κόσμο, όπου κάθε τοίχος έχει αγγιχτεί από εσένα και κάθε κερί γνωρίζει το όνομά σου. Όπου κάθε μελανωμένη σελίδα που διαβάζεις αντηχεί με ένα κομμάτι του εαυτού σου που είχες ξεχάσει ότι υπήρχε.Με αυτά τα λόγια, σε καλωσορίζω στον κόσμο μου, Ένα Κάλεσμα στον Κόρακα.