Informacje o lokalizacji, niezależnie od tego, czy dotyczą naszych przyjaciól, czy wrogów, zawsze nas interesują. Dane oparte na lokalizacji (dane przestrzenne) są kluczowym zasobem i strategicznym atutem wykorzystywanym przez rządy do podejmowania decyzji w czasie pokoju i wojny. Ze względu na różne ograniczenia administracyjne i techniczne żadna pojedyncza organizacja nie jest w stanie gromadzic i przechowywac danych dotyczących calego kraju. Dlatego też pojawia się potrzeba udostępniania danych między organizacjami sektora publicznego. Jednak w większości krajów rozwijających się, takich jak Pakistan, nadal nie ma mechanizmu wymiany danych przestrzennych. W Pakistanie ogromne ilości danych przestrzennych są dostępne w różnych organizacjach sektora publicznego i prywatnego. Problem polega na tym, że obecnie tylko niewielka częśc tych finansowanych danych jest wykorzystywana do podejmowania decyzji i ksztaltowania polityki publicznej. Wymiana danych przestrzennych pomoże w realizacji celów Chińsko-Pakistańskiego Korytarza Gospodarczego (CPEC), Pakistańskiej Wizji 2025 oraz osiągnięciu celów zrównoważonego rozwoju. Sytuacja ta rodzi pytanie, jakie są bariery w udostępnianiu danych przestrzennych w Pakistanie? W niniejszej książce badamy możliwości udostępniania danych, co jest również nadrzędnym celem infrastruktury danych przestrzennych (SDI).