Moja codzienna praca jako psychologa, glównie w sądzie dla dzieci i mlodzieży w bardzo ubogiej gminie Baixada Fluminense w stanie Rio de Janeiro, postawila mnie przed trudnym wyzwaniem. Jednym z moich obowiązków bylo badanie i ulatwianie integracji dzieci i mlodzieży w systemie szkolnym, biorąc pod uwagę, że niepowodzenia i porzucanie nauki są bardzo powszechne. Ale jak moglem pracowac nad integracją szkolną w pelnym tego slowa znaczeniu, obejmującym regularną frekwencję i rzeczywistą naukę, skoro relacje tych dzieci i mlodzieży wskazywaly, że szkola jest w dużej mierze malo interesująca i nie motywuje do nauki? To pytanie sklonilo mnie do podjęcia badań na poziomie magisterskim w dziedzinie edukacji na Uniwersytecie Federalnym Rio de Janeiro (UFRJ). Problem, który zamierzalem zbadac, wynikal z możliwości podjęcia przez nauczycieli dzialań lub postaw, które moglyby ulatwic uczniom naukę i zmotywowac ich do nauki i pozostania w szkole. Z tego problemu wylonila się hipoteza, że empatyczne postawy, zbliżanie się do uczniów, wlączanie ich w proces zdobywania wiedzy mogą stanowic motywację.